Οικοσύνθεση στον Άρη

10) Το Βόρειο δασικό οικοσύστημα

βορεινό δάσος

Κατά το τέλος του τρίτου σταδίου οικοσύνθεσης, τα χειμερινά χιόνια του Άρη θα μονώνουν κάποιες περιοχές. Τα χιόνια θα μπορούσαν να προστατεύουν μικρά δέντρα όπως κάποιες ποικιλίες σημύδας (Betula) και ιτιάς (Salix) που φτάνουν έως ένα μέτρο σε ύψος. Συστάδες δέντρων που αποτελούνται από σημύδες, αγριόπευκα (Larix) και ερυθρελάτες (έλατα) θα μπορούσαν να είναι συχνές σε προφυλαγμένες κοιλάδες όπου ρέει νερό.

Αλλά για την ανάπτυξη εκτεταμένων δασών στον Άρη θα πρέπει το κλίμα μερικών περιοχών του να μοιάσει με αυτό των επίγειων taiga ή των βόρειων κωνοφόρων δασών (εικόνα).

Το κλίμα του βόρειου δάσους έχει μέση θερμοκρασία 13 με 18°C τον Ιούλιο (τον θερμότερο μήνα του έτους). Εναλλακτικά, το βόρειο κλίμα μπορεί να καθοριστεί από το μήκος της περιόδου κατά την οποία το οικοσύστημα αναπτύσσεται. Η περίοδος αυτή στη γη είναι 30 έως 120 ημέρες με μια καθημερινή μέση θερμοκρασία επάνω από 10°C. Ο χαμηλότερος αριθμός (30) αντιπροσωπεύει το βόρειο όριο του βόρειου δάσους και ο υψηλότερος αριθμός (120) το νότιο όριο. Στον Άρη αυτοί οι αριθμοί πρέπει να αναθεωρηθούν προς τα πάνω σε 54 και 218 Αρειανές ημέρες για να αντιστοιχηθούν στις μακρύτερες εποχές του πλανήτη. H γήινη ετήσια πτώση χιονιού σε ένα βόρειο δάσος ποικίλλει από 30 έως 50 cm. Οι αναθεωρημένη οι τιμές για τον Άρη θα ήταν 55 έως 90 εκατ. ανά Αριανό έτος. Αυτές οι τιμές θερμοκρασίας και χιονόπτωσης ορίζουν τις συνθήκες που απαιτούνται για ένα βόρειο κωνοφόρο δάσος στον Άρη.

Στον Άρη όπως στη γη ένα βόρειο κωνοφόρο δάσος θα ήταν δάσος ερυθρελάτης-ελάτης. Άσπρες ερυθρελάτες (Picea glauca), μαύρες ερυθρελάτες (Picea mariana) και το βαλσαμώδες έλατο (Abies balsamea) επικρατούν στη βόρεια Αμερική.

Οι μαύρες ερυθρελάτες και η Larix laricina, ένα φυλλοβόλο κωνοφόρο, απαντάται συχνά σε έλη. Το πεύκο Pinus banksiana  και δύο φυλλοβόλα ανθοφόρα φυτά, η σημύδα Betula papyrifera και το Populus tremuloides, επικρατούν πληθυσμιακά σε άλλες πολικές περιοχές. Τα φυλλοβόλα κι ανθοφόρα αυτά δέντρα επικονιάζονται μέσω του ανέμου. Οι σπόροι και των τριών αυτών ειδών έχουν προσαρμοστεί για τη διασπορά τους μέσω του ανέμου, κάτι που θα βοηθήσει στη διάδοσή τους στην επιφάνεια του Άρη. Ιτιές, μικρές σημύδες (όπως η Betula glandulosa), η πράσινη κλήθρα Alnus crisps, και μέλη της οικογένειας ρεικιών Ericaceae (είδος θάμνου) αποτελούν την πλειοψηφία των θάμνων στο κωνοφόρο δάσος του βορά. Στο υποκείμενο στρώμα κυριαρχούν είτε βρύα (στις υγρές περιοχές) είτε λειχήνες (σε πιο ξηρά περιβάλλοντα). Τα έλη, στα οποία επικρατεί το βρύο Sphagnum, είναι η πιο κοινή μορφή υγρότοπου μέσα στη βόρεια ζώνη κωνοφόρων δασών.

Το κωνοφόρο δάσος της βορείου Αμερικής έχει την πιο ποικιλόμορφη χλωρίδα από οποιοδήποτε άλλο πολικό δάσος στη γη, αλλά παρ’ ολ αυτά, η ποικιλομορφία του είναι μικρότερη από οποιοδήποτε άλλο δάσος στη Βόρεια Αμερική. Αν θέλουμε κι άλλα είδη κωνοφόρων στη χρήση για την οικοσύνθεση, οι καλύτερες πηγές είναι τα κωνοφόρα δάση των βουνών. Τέτοια δάση συναντούμε στα όρη Appalachian, τα βραχώδη όρη και τα όρη Sierra Nevada και Cascade της Βόρειας Αμερικής. Μια άλλη πιθανή πηγή χλωρίδας για τα δάση του Άρη μπορεί να είναι τα δάση των ψηλών βουνών στους τροπικούς κύκλους. Στο Μεξικό συναντούμε δέντρα στα 4000 m ύψος ή και παραπάνω, κι επομένως αυτά τα δέντρα έχουν εξελιχτεί ώστε να αναπτύσσονται και να αναπαράγονται σε χαμηλότερες ατμοσφαιρικές πιέσεις, πιο υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, και χαμηλότερα επίπεδα υγρασίας από είδη που συναντούμε σε μηδενικό υψόμετρο.


  Δείτε τη συνέχεια: επόμενο
Ή μεταβείτε στην ενότητα: